inne
Chcę zatańczyć…

inne

Chcę zatańczyć…

Chcę zatańczyć…

Chcę zatańczyć… - bilety

sala: Broadway
wstęp wolny, rezerwacja miejsc online lub w DK Kadr

Mikołaj Mikołajczyk i Danuta Kisiel-Drzewińska w osobistej refleksji o teatrze, którego dziś już nie ma, o tęsknocie, o wspomnieniach, o bólu. Spektakl dla widzów młodzieży (+16) i dorosłych.

O Danucie Kisiel Drzewińśkiej usłyszałem pierwszy raz 29 lat temu, dokładnie w tym czasie, kiedy zacząłem pracować we Wrocławskim Teatrze Pantomimy. Znam Danutę Kisiel Drzewińską jednak tylko ze zdjęć, starych filmów oraz opowieści dawnych jej współpracowników. Należy jednak wspomnieć, że informacje dostępne publicznie, dotyczące artystki są wyjątkowo skąpe, brak ich powoduje bunt i rozpala ciekawość poznania, niegdyś pożądanej dzisiaj całkowicie zapomnianej, tajemniczej muzy trzech mistrzów polskiego teatru. Poszukiwanie chociażby podstawowych informacji o drodze artystycznej rozwoju duchowym, zwykłych życiowych sukcesach i porażkach rozpalają wyobraźnię, powodują, że Danuta Kisiel Drzewińska jest całkowicie niedostępna, przez co ciekawsza i tajemnicza. Chciałbym doszukać się i przeanalizować informacje na temat życia i twórczości Danuty Kisiel Drzewińskiej, niegdyś tancerki, aktorki mimu oraz aktorki dramatycznej słowem muzy wielkich mistrzów polskiej sceny teatralnej: Conrada Drzewieckiego, Henryka Tomaszewskiego i Jerzego Grzegorzewskiego. Ci trzej wielcy mistycy polskiego teatru wielce upodobali sobie wszechstronność możliwości technicznych jak i talent artystki. Do legendy przeszła historia konfliktu Conrada Drzewieckiego z Henrykiem Tomaszewskim o względy Danuty Kisiel Drzewińskiej, która kończąc Państwową Szkołę Baletową w Poznaniu rozpoczęła współpracę najpierw z mistrzem baletu by niebawem porzuć przygodę z tańcem na korzyść twórcy wrocławskiej pantomimy. Słowa klucze, które w tamtym czasie rozpalały wyobraźnię artystyczną środowiska teatralnego, a dotyczyły tego zjawiska to „przekupienie”, czyli po prostu zaproponowanie przez Henryka Tomaszewskiego ciekawszych warunków rozwoju tak artystycznych jak i finansowych. Należy zwrócić uwagę, że na przełomie lat 60 tych i 70 tych XX wieku Wrocławski Teatr Pantomimy Henryka Tomaszewskiego pełnił rolę tzw. „celebryty wysokich lotów sztuki scenicznej” (dostanie biletów na spektakle WTP graniczyło z cudem) oraz ambasadora polskiej kultury w świecie, a praca z Mistrzem Pantomimy stanowiła nobilitację i wyróżnienie. Henryk Tomaszewski dostrzegł w świetnie zapowiadającej się tancerce talenty aktorskie w tym komiczne, co przełożyło się na stworzenie przez Danutę Kisiel Drzewińską wielkich kreacji aktorsko taneczno mimicznych w wielu spektaklach Mistrza z „Menażerią cesarzowej Filisy” na czele. Z niewyjaśnionych powodów, po wielu owocnych dla siebie jak i dla Teatru Pantomimy sezonach artystycznych, Danuta Kisiel Drzewińska decyduje się na rozstanie z Mistrzem Tomaszewskim. Niejako z dnia na dzień staje się muzą Jerzego Grzegorzewskiego w teatrze dramatycznym, jej głównym środkiem wyrazu stanie się teraz słowo, rozpoczyna także przygodę z filmem. Nasuwa się przypuszczenie o przewidywalnych kolejach losu tancerzy, którzy po ukończeniu szkoły baletowej i spędzeniu kilku sezonów artystycznych w teatrach operowo baletowych, często kontynuowali przygodę ze sceną w teatrach awangardowych poszukujących autorskich dramatycznych impresaryjnych rozrywkowych kabaretowych często gościli również w filmach fabularnych. Sam doświadczam podobnej drogi wciąż nieodłącznie związanej z szeroko pojętą sztuką teatru. Po wielu latach spędzonych w repertuarowych teatrach baletowych także autorskich, po wypadku, zacząłem tułać się tzw. teatralnym szlakiem, jako tancerz, choreograf, reżyser, aktor, performer, znalazłem się na rozdrożu zupełnie nad przepaścią nowych wyzwań całkowicie mi jeszcze nieznanych. Dostrzegam podobieństwa i różnice w wyborach, jakich zmuszony byłem dokonać w swojej artystycznej przygodzie, szukam, więc wytłumaczenia dla nich w poznaniu z Danutą Kisiel Drzewińską, która była inspiracją wielkich teatralnych wizji mojego Mistrza, z którym spędziłem tylko jeden sezon, ten pierwszy najważniejszy, a który zaważył na tych następnych moich sezonach artystycznych, aż do dzisiejszego dnia.
Prosto po maturze zupełnie przez przypadek, los wyznaczył mi całkowicie inne zadanie, niż to, do którego przygotowywałem się całą szkołę średnią, zamiast stać się znawcą historii i historii sztuki znalazłem się w samym środku teatralnego życia, stałem się aktorem mimem. Poczułem się absolutnie wyjątkowo, kiedy zostałem wybrany przez Mistrza Henryka Tomaszewskiego spośród wielu absolwentów Studium Pantomimy, (które funkcjonowało przy Wrocławskim Teatrze Pantomimy), w końcu wszedłem na audycję prosto z „ulicy”, bez żadnego przygotowania. Praca w teatrze stworzyła możliwości kreacji mnie na nowo, stanąłem na początku zupełnie nieznanej mi wcześniej życiowej drogi – artystycznej drogi. Z dnia na dzień moje wcześniejsze ambicje, przyzwyczajenia, marzenia i cele legły w gruzach, znalazłem się w przestrzeni całkowicie mi obcej, a jednak była to droga tajemnicza, byłem jej cholernie ciekaw, wydawała się nierealna jednak inspirująca zarazem. Chciałem na tę artystyczną i sceniczną drogę wejść jak najszybciej, wiedziałem, że posiadam liczne braki, nie mam wykształcenia tanecznego, aktorskiego, nie znam języka mimu, a sceniczna przestrzeń okazała się dla mnie absolutnie dalekim i niedostępnym horyzontem. Największym i jedynym moim sprzymierzeńcem był brak poczucia czasu i odpowiedzialności, cechowała mnie absolutna naiwność i łatwowierność, przy czym rozpierała mnie duma, a radość poznania i nadrabiania zaległości towarzyszyła mi praktycznie nieodłącznie. Dzisiaj z tych cech pozostał tylko dawny oddech i delikatne obrazy wspomnienia, w których wracam do początków przygody z Teatrem Tomaszewskiego, z tym wszystkim, co mnie w tamtym czasie ukształtowało. Danuta Kisiel Drzewińska stała się niejako przez przypadek częścią tych wszystkich młodzieńczych, najpiękniejszych wspomnień, ale także niezrealizowanych marzeń, była muzą mojego Mistrza Henryka Tomaszewskiego, była tancerką i aktorką, jakim sam wtedy chciałem zostać, była jego twarzą, ciałem i wrażliwością sceniczną, była przekaźnikiem jego myśli i wizji artystycznych, łączyła Mistrza z jego publicznością. Dzisiaj, jako tancerka sprzed dekad, żyje, (jeśli ??) w pamięci widzów, jako młoda, zdolna, atrakcyjna, wspaniała artystka, a jednak schorowana czuje się pewnie opuszczona i zapomniana.
Wszystko, co ukształtowało moją wrażliwość przez kontakt z Mistrzem Henrykiem Tomaszewskim, wcześniej w pełniejszej formie i kształcie uformowało Danutę Kisiel Drzewińską, to właśnie sprawia, że chcę zatańczyć z Danutą Kisiel Drzewińską tą sprzed lat i tą, którą poznam teraz. Chcę konfrontacji, chcę spotkania, chcę przyjaźni, chcę tańca, a on definiuje najpełniej prawdziwe emocje, jest najbliżej istoty poznania drugiego człowieka, jego potrzeb i wrażliwości. Jestem na początku końca mojej scenicznej drogi, szukam dla niej nowych odcieni smaków wizji i sensu….chcę zatańczyć z Danutą Kisiel Drzewińską. Czuję, że nastał dla mnie czas powrotów i odnajdowania w sobie pokładów prostych wzruszeń, emocji, przemyśleń, czuję, że pobłądziłem, zdradzając swoje ideały, samego siebie sprzed lat. Czas dzisiejszy nie sprzyja, aby być czyjąś inspiracją, muzą i „gwiazdą” ze wszystkimi tego konsekwencjami. Skończył się czas mistrzów, zakończył się czas „gwiazd”. Kiedy zaczynałem pracę w teatrze, a było to bagatela prawie 30 lat temu, załapałem się jeszcze na schyłek epoki mistrzów „gwiazd” i autorytetów. Był to czas, kiedy teatrem rządziły „prawa feudalne”, gdzie lider zespołu artystycznego był jednocześnie autorem i twórcą przedstawień, którego wizja dominowała i podporządkowywała inne idee i myśli, swojej koncepcji, jako tej nadrzędnej, często bardzo osobistej intymnej, eksperymentującej i poszukującej. W obecnych czasach tzw. „teatr autorski” z wizją podporządkowania i dominacji stał się niepopularny, odległy i niezrozumiały, często skostniały relikt minionych czasów. Teraz teatrem rządzą przeciętne i bezpieczne demokratyczne zasady, które cechuje brak wielkich uniesień, egzaltacji i emocji. Nastał czas intelektualnej walki klas społecznych i ideologicznych myśli. W dzisiejszym demokratycznym teatrze zabrakło miejsca na proste i czyste przeżywanie, a człowiek w nim występujący, bohater scenicznych wypowiedzi został pozbawiony wewnętrznej walki i osobistych sprzeczności, które nim targają, odebrano mu jego podmiotowość. W dzisiejszym teatrze Jadwiga Smosarska, Sofia Loren, Helena Modrzejewska, Danuta Kisiel Drzewińska, jako muzy swoich wielkich mistrzów reformatorów i rewolucjonistów sztuki, nie istnieją, pozostały po nich jedynie opowieści sprzed lat, historyczne anegdoty i dykteryjki a one same stały się prawdziwymi legendami „biało czarnej” celuloidowej rzeczywistości dusznego i pełnego kurzu scenicznego teatralnego świata. Chciałbym zatańczyć z Danutą Kisiel Drzewińską, chciałbym przypomnieć zapach i smak zapomnianego już świata z krainy mchu i paproci, wizji, przepowiedni i proroctw, że warto zmieniać świat na lepszy, piękniejszy, czysty, chciałbym…

Twórcy:
Danuta Kisiel
Mikołaj Mikołajczyk
Patrycja Płanik – video art
Jakub Leonard Rutkowski – muzyka

Spektakl zrealizowany w ramach Stypendium Marszałka Województwa Wielkopolskiego oraz ze środków Miasta Stołecznego Warszawy.

Spektakl współorganizuje Fundacja Rezonanse Kultury.

CZYTAJ WIĘCEJ

Bilety

Brak wydarzeń

Brak wydarzeń

Recenzje

Świetne, tylko trochę za krótkie, mam niedosyt. :-)

Polecane

Też nie możecie doczekać się świąt? Tym razem Marcin Duda zaprasza Was do świątecznego stołu, na którym nie zabraknie przepisów z jego rodzinnej kuchni. Przygotujemy pyszne, tradycyjne dania, ze znanych nam produktów, ale w nieco nowszej wersji. Dzięki kilku niezwykłym dodatkom Wasza wigilijna kolacja będzie niezapomniana, bo jak mówi Marcin: „Coś lepszego, smaczniejszego nie musi być wrogiem tego dobrego i klasycznego!”.

Warsztaty wigilijne to doskonała okazja, by spotkać się przy kuchennym blacie i podzielić się swoimi smakami. Wspomnieniami i opowiadaniami. Będzie pysznie, smacznie i bardzo wesoło. Nie może Was zabraknąć!

 

 KUP BILET
 
Wyjątkowy wieczór w klimacie najpiękniejszych szlagierów polskiego kina przedwojennego w muzyce i słowie w wykonaniu TOMASZA STOCKINGERA z towarzyszeniem pianisty Stefana Gąsieniec. W programie m.in.: "W małym kinie", "Lata dwudzieste, lata trzydzieste", "Powróćmy jak za dawnych lat".

 
 KUP BILET

„Seafood Story” to wyjątkowa kulinarna opowieść skierowana do miłośników owoców morza oraz tych, którzy jeszcze nie mieli okazji ich spróbować. Michał Zakrajewski w oparciu o swoje doświadczenie i kulinarne fascynacje, stworzył piękną, autorską opowieść o owocach morza. ���

Podczas warsztatów nauczymy się jak wybierać najlepsze ryby, jak je filetować i przyrządzać. Michał podpowie nam jak dobierać i przygotowywać owoce morza, by zachować wszystkie wartości odżywcze. Pokaże nam także, jak dobrać odpowiednie dodatki i przyrządzić aromatyczne sosy. Dowiemy się również, jak dobrze dobierać wina do poszczególnych "morskich" potraw. 

Wspaniałe dania, które będziemy wspólnie gotować, będzie można odtworzyć samodzielnie w domu.

Serdecznie zapraszamy! 

 KUP BILET

To będzie wyjątkowa, rodzinna opowieść stworzona przez Iwonę Zasuwę. � Kto z nas nie wspomina maminego serniczka, babcinego jabłecznika czy tej jedynej pomidorowej? Czy w dzisiejszych, „zagonionych” czasach znajdziemy jeszcze przestrzeń na wspólne gotowanie? Dobre, zdrowe, sezonowe składniki, szczypta miłości i my! Gotujmy rodzinnie!

Przy okazji wydania drugiej książki Iwona Zasuwa zaprasza Was na wspólne gotowanie i smakowanie prostych potraw roślinnych, bez cukru nabiału i glutenu. Pokaże też, że jedzenie sezonowe, a więc zdrowe i niedrogie, w rytmie slow, może być różnorodne, kolorowe i apetyczne, a kuchnia dla alergików to nie żaden problem!

 KUP BILET

Będzie to kulinarna opowieść w której przeniesiemy się do smaków dzieciństwa. Wspólnie upieczemy pyszne, pachnące i chrupiące pieczywo oraz przygotujemy prawdziwe masło i domowe konfitury.
Michał Molenda opowie o metodach przygotowania zakwasów na chleb, nauczy wybierać najlepsze mąki do wypieków. Co więcej, pokaże też jak w prosty sposób przygotować ciabattę w zaledwie 40 minut i jak z jednego przepisu wyczarować nawet sześć różnych rodzajów pieczywa.

Zrobimy prawdziwe własnoręcznie wyrabiane masło oraz domowe konfitury. Będzie to powrót do dzieciństwa - pełny kulinarnych ciekawostek oraz inspiracji.

 KUP BILET
Podziel się swoją opinią o stronie