"Burza" spektakl Teatru Albo albo Warszawa | Bilety Online, Opis, Recenzje | 2026, 2027

Bardzo mi się podobało. Przedstawienie skłania do przemyśleń.

Bardzo interesujące, świetna gra aktorów !

Świetna gra aktorska (szczególnie postać Mirandy utkwiła mi w głowie), ciekawa interpretacja i doskonała atmosfera przez cały czas trwania spektaklu. Szczególnie podobały mi się elementy angażowania publiczności w dalsze losy postaci. Widać ogrom pracy i zaangażowania całego zespołu. Polecam!

Bardzo fajne przedstawienie.

Fabuła spektaklu jest ciekawa, a sama historia mogłaby mocno wciągnąć, gdyby nie niezwykle powolne tempo akcji scenicznej. Rozumiem, że to dopiero premiera i aktorzy z czasem – po zagraniu spektaklu większą liczbę razy – mocniej poczują swoje role i zaczną nimi żyć, zamiast jedynie je odgrywać. Na ten moment brakuje jednak autentycznego dialogu; chciałoby się, aby aktorzy rozmawiali ze sobą tekstem, a nie tylko ładnie go recytowali. Podam jeden z wielu przykładów. Ariel zaczyna wychodzić z pomieszczenia, a gdy jest już prawie przy wyjściu, Prospera do niej mówi: „Możesz odejść". Największym mankamentem przedstawienia jest właśnie tempo, a raczej jego brak. Prawie wszystkie kwestie wypowiadane są po uderzająco długich pauzach, a sam tekst jest przez wielu aktorów wręcz cedzony zamiast brzmieć naturalnie. W spektaklu znalazło się jednak kilka zabiegów, które bardzo mi się podobały – w szczególności udane połączenie dźwięku z ruchem scenicznym. Dużym plusem jest też piękny śpiew aktorki oraz dobrze zagrane role Ariela i służącej. Z kolei postać Kalibana wymaga jeszcze mocnego dopracowania – w obecnym wydaniu nie wierzy się mu ani przez moment. Bardzo razi monotonia i jednostajność w jego sposobie podawania tekstu. Uwagi mam również do aktorki grającej Prosperę. W jej przypadku popracowałbym nad ekspresją i przede wszystkim nad emisją głosu. Spróbujcie wyjść od pełnego naturalizmu – mówcie to tak, jakby to były wasze własne słowa. Dopiero na tę bazę nakładajcie konkretne emocje. Bo teraz to brzmi jak przerysowane, doniosłe recytowanie wiersza i jest bardzo sztuczne. Dodatkowa uwaga reżyserska: czy stała obecność postaci po bokach sceny jest na pewno konieczna? To tak zwane „lizanie szafy”, które momentami niepotrzebnie odciąga uwagę od centrum wydarzeń. Podsumowując – kluczową kwestią do poprawy jest tempo spektaklu. Jestem przekonany, że jeśli je podkręcicie, całość zamknie się w około godziny i stanie się o wiele bardziej przystępna dla widza. Być może problemem jest to, że reżyser również gra w tym spektaklu i nie ma jego pełnego obrazu.