Ghost Weight | Bilety Online, Opis, Recenzje | 2026, 2027

Spektakl na pewno nie dla każdego - wymaga pewnej wprawy u odbiorcy, bo pozbawiony jest tradycyjnej narracji i ma wymiar wyraźnie symboliczny. Pokaz jest ciekawy i wciągający wizualnie. Bardzo dobrze oddany został nastrój i doświadczenia emocjonalne związane ze stanem żałoby. Każda osoba, która przeżyła coś takiego, może tu odnaleźć siebie. Bardzo dobrze przygotowane technicznie i aktorsko tancerki. Pomimo wyraźnie młodego wieku, poradziły sobie z trudnym tematem. Szkoda, że nie było rozmowy z artystami, bo miło byłoby usłyszeć więcej o procesie twórczym i metodach pracy.

Na spektakl „Ghost Weight” trafiłem niemal przypadkiem jak prowadzony przeznaczeniem. Nie zabrałem córki. Asystent odradził mi zabranie żony, bo moje doświadczenie odrzucenia dotyczyło 'obcej baby'. Zabrakło reklamy — były wolne miejsca, więc czułem się wybranym. Lokalizacja, w której się odbywał, sprzyjało skupieniu: bardzo dobry dojazd, piękny budynek oraz kameralna, świetnie wyposażona sala stworzyły warunki do uważnego odbioru. Bliskość sceny i widowni potęgowała wrażenie uczestnictwa, a nie tylko obserwowania. Siedząc w pierwszym rzędzie, z przestrzenią przygotowaną również na podłodze, miałem poczucie udziału w pokazie. Nie był to spektakl dla mnie łatwy do zrozumienia na poziomie intelektualnym. Mimo zapowiedzi zawartej w broszurze i znaczącego tytułu sens nie układał się dla mnie w czytelną narrację. I być może właśnie dlatego przekaz dotarł dalej niż do myśli — dotknął sfery duchowej. To, co wydarzało się na scenie, uruchomiło we mnie doświadczenie poczucia odrzucenia, granic i ponownego ich wyznaczania. Nie w formie opowieści, lecz wspólnego bycia w stanie — takim, który nie wymagał jednoznacznego rozumienia. Po latach dotarło do mnie, że ona ('obca baba') również mogła poczuć się odrzucona. Publiczność była nieliczna, jednak obecna w sposób uważny i profesjonalny. Ta kameralność nie osłabiała spektaklu — przeciwnie, wzmacniała jego intymny charakter. Czułem, że jestem tam „po coś”, że to doświadczenie wydarza się dokładnie w takim wymiarze, w jakim miało się wydarzyć. Po zakończeniu zabrakło rozmowy z twórcami. Choć osobiście nie czułem takiej potrzeby, widoczne było, że dla części widzów to domknięcie byłoby ważne — jako możliwość spotkania i wypowiedzenia poruszenia, które pozostało bez ujścia. Zabrakło okazji do podziękowania. „Ghost Weight” nie jest formą, którą łatwo opisać ani ocenić. To raczej doświadczenie niż spektakl — skierowane nie do oczu, lecz do wnętrza. Wychodzi się z niego z poczuciem wdzięczności i cichej pewności, że nawet jeśli trafił tylko do jednego odbiorcy w danym momencie, to trafił dokładnie tam, gdzie miał trafić.

Bardzo wzruszający spektakl i świetnie tańczące artystki, polecam!

Choreografia masakra! Widziałam dziewczyny tańczące już w niejednym występie, ale ten był okropnie nudny. I te walenie ciałem o ziemię, jak jakieś glisty. Dobrze, że to tylko 30 min