„Jadwiga” – XVI Krakowskie Miniatury Teatralne | Bilety Online, Opis, Recenzje | 2026, 2027

„Jadwiga” – XVI Krakowskie Miniatury Teatralne
Mazowiecki Instytut Kultury
Spektakl w ramach festiwalu XVI Krakowskie Miniatury Teatralne.
organizator – Krakowskie Forum Kultury

Gdyby szukać jednego słowa, który można spróbować opisać życie Jadwigi Stańczakowej, byłoby to słowo: cień.
Utrata wzroku, wejście w cień. Cień ojca. Cień żydowskiego pochodzenia.
Cień getta. Cień utraconego brata i przyjaciół. Cień Mirona Białoszewskiego. Cień depresji.
Tym jednym słowem nie da się jednak opisać całego życia. Bo droga ociemniałej Jadwigi Stańczakowej to też niewyobrażalna, mozolna i często beznadziejna walka o wyjście z cienia.
Z każdego cienia. Do jasności. Do własnej twórczości, do własnego ja, do samostanowienia, samoakceptacji i decydowania o swoim losie. O losie kobiety, matki, babki, dziennikarki i poetki.
Sama o sobie mówiła: „ja ślepak”. I jako jedna z pierwszych odważyła się pisać o utracie wzroku i depresji, tak jak jeszcze nikt wtedy nie pisał.

Monodram w wykonaniu Agnieszki Przepiórskiej nie jest opowieścią o życiu zapomnianej, chorej poetki, którą literaturoznawcy zaszufladkowali jako „tę od Mirona”.
To poetycka podróż o kobiecie odważnej, dzielnej, twardej i wrażliwej jednocześnie, o szerokich horyzontach i zainteresowaniach, widzącej dużo więcej i dalej, niż większość, którym wydawało się, że z ich wzrokiem wszystko w porządku.

To jazda bez trzymanki, na latającym dywanie, do gwiazd, do barw, do zieleni.

To nie jest rola w klasycznym sensie, nie tylko próbuję grać Jadwigę, próbuję zbliżyć się do jej wewnętrznego świata, do sposobu, w jaki doświadczała rzeczywistości: ludzi, poezji, ciszy. Staram się przybliżyć do jej zmysłu widzenia poprzez słowa, dźwięki, obecność. Dla mnie Jadwiga była poetką, która słyszała świat tak głęboko i w takich tonacjach, że sama próba zbliżenia się do tego odczucia mnie porusza.
Nie chcę jej „odgrywać”. Nie chcę tworzyć postaci. Szukam doświadczenia – prawdziwego, czułego spotkania z tym, co mogło być w niej. Z tą ciszą, którą w sobie niosła. Z tą odwagą bycia sobą. To ogromne wyzwanie, ale jeszcze większy zaszczyt, że mogę nieść tę historię. Historię niezwykłej kobiety.

• Agnieszka Przepiórska

Monodram Agnieszki Przepiórskiej.

TWÓRCY
tekst - Piotr Rowicki
reżyseria - Anna Gryszkówna
muzyka - Piotr Skotnicki
scenografia i kostiumy - Matylda Kotlińska
choreografia - Karolina Kraczkowska
światło - Michał Głaszczka
produkcja spektaklu: Mazowiecki Instytut Kultury, Act&Flow Agnieszka Przepiórska, Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie