Teatr Gdynia Główna - Latarnik i Latarnia | Bilety Online, Opis, Recenzje | 2026, 2027

było bardzo milo spektakl bardzo ciekawi aktorzy świetni

Lekko ale w takiej formie historycznej przypomnienie jak powstała Gdynia. Przyjemnie się ogląda , można powiedzieć że nawet za krótko :)

Wieczór z „Latarnikiem i Latarnią” w Teatrze Gdynia Główna zostawił we mnie coś więcej niż teatralne emocje — poczucie zanurzenia w historii miasta, w jego świetle, w pamięci ludzi, którzy je tworzyli. To był spektakl, który nie tylko się ogląda, lecz także przeżywa: jak spacer po miejscach, które znamy, ale nagle widzimy je inaczej, głębiej, z większą czułością. Pierwsze poruszenie przyszło wraz z opowieścią o Oksywskiej Latarni — tej, która 1 października 1877 roku rozbłysła nad morzem i stała się pierwszym gdyńskim światłem. W spektaklu ten moment nie jest tylko historycznym faktem. To punkt zapalny całej narracji, źródło, z którego wyrasta opowieść o mieście, jego mieszkańcach, jego morzu. W tej przestrzeni pamięci Małgorzata Polakowska tworzy kreację, która zachwyca subtelnością i siłą. Jako latarnia jest przewodniczką — światłem prowadzącym przez mgłę wspomnień. A jednocześnie w jednej aktorce mieści się cały świat: nestorka rodu o spojrzeniu pełnym mądrości, dziewczyna zakochana jak morska bryza, żona zanurzona w codzienności, funfel od kieliszka z charakterystyczną gdyńską zadziornością. Każda z tych postaci jest prawdziwa, wyrazista, spleciona z pozostałymi w jedną opowieść o pamięci mieszkańców. Dariusz Łączyński dopełnia tę historię rolą latarnika — strażnika światła, ale też chłopaka zapatrzonego w morze, młodzieńca zakochanego po uszy, wreszcie kapitana z Dalmoru. Jego kreacje są pełne czułości, humoru i autentyczności. A Dalmor, przywołany w spektaklu, nie jako żegluga wielka, lecz jako Przedsiębiorstwo Połowów Dalekomorskich, staje się symbolem odwagi, ciężkiej pracy i morskiej fantazji. Jednym z najbardziej niezwykłych momentów było przywołanie postaci Eugeniusza Kwiatkowskiego i inżyniera Romana Wendy — nieobecnych fizycznie, lecz obecnych w wyobraźni widza. W interpretacji aktorów stają się bohaterami pamięci: ludźmi wizji, determinacji, wrażliwości. Ich duchowa obecność nadaje spektaklowi szczególną głębię. Cała opowieść wpisuje się w jubileusz 100-lecia Gdyni — święto, które nie jest tylko datą, lecz wspólnotowym gestem pamięci. Spektakl staje się listem do miasta: ciepłym, wzruszającym, pełnym szacunku dla ludzi morza, rodzin budujących Gdynię i tych, którzy wciąż noszą ją w sercu. Wrażliwość reżyserska Moniki Jarząbek jest tu kluczowa. Jej uważność, delikatność i szacunek wobec historii sprawiają, że przedstawienie nie jest tylko artystyczną wizją — jest gestem miłości do miasta. Jarząbek pozwala, by głosy z Gdyńskiej Kapsuły Czasu wybrzmiały naturalnie, bez patosu, za to z ogromną siłą emocji. A w kontekście ostatnich dni, gdy znów stykamy się z przemocą i złem, latarnia ze spektaklu nabiera dodatkowego znaczenia. Staje się symbolem opoki — światłem, które nie pozwala, by ciemność przejęła ster. Przypomina, że nawet gdy świat chwieje się w posadach, istnieje blask, który prowadzi, chroni i sprzeciwia się złu. To był wieczór, który pozwala zatrzymać się na chwilę, odetchnąć głębiej, poczuć. „Latarnik i Latarnia” zostaje w człowieku jak szum morza — wraca, rozświetla, skłania do refleksji.

Jak zawsze świetny spektakl i pokaz warsztatu aktorskiego. Pani Polakowska jako Latarnia Oksywska przebija wszystko. Dla mieszkańców Gdyni - pozycja obowiązkowa.