„Panna Julia” Augusta Strindberga (tłum. Ignacy Suesser) | Bilety Online, Opis, Recenzje | 2026, 2027

Bardzo dobry spektakl. Monika Sznajder cudownie wcieliła się w rolę Panny Julii, niesamowita charyzma sceniczna i świetne kocie ruchy!

Wspaniale się oglądało. Świetnie przekazane emocje i ich złożoność. Bardzo przemyślany i dopracowany spektakl

Spektakl zaskoczył mnie bardzo pozytywnie. Niezwykle cenny był wstęp merytoryczny i rys historyczny, którym uraczył nas reżyser. Rekwizyty i scenografia, utrzymane w prostym, minimalistycznym stylu, sprawiały, że każda najmniejsza zmiana była zauważalna i wnosiła coś istotnego do sceny, a uwaga widza skupiała się przede wszystkim na rewelacyjnych aktorach. Zgodnie z oczekiwaniami pan Daniel, wcielający się w rolę Jeana, pokazał klasę doświadczonego aktora i wysoko zawiesił poprzeczkę obydwu adeptkom sztuki aktorskiej. Pani Monika — tytułowa Julia — została postawiona przed nie lada wyzwaniem, któremu w mojej ocenie podołała. Kreacja tej postaci była bardzo trudna ze względu na odrealnione, niespotykane w dzisiejszych czasach podejście do życia i miejscami wręcz naiwne rozumowanie. Mimo to wspólnie z reżyserem udało jej się zbudować postać kompletną, konsekwentną, a jednocześnie przechodzącą wiarygodną przemianę. Ani przez chwilę, oglądając sceny w duecie Jeana i Julii, nie poczułem, że nie mam do czynienia z profesjonalnym teatrem. W monologach Julii i scenach z Krystyną widać jednak, że obie panie mają jeszcze przed sobą drogę i czeka je ciężka praca. Postać Krystyny, grana przez panią Julię, pozostaje dla mnie zagadką. Czy zamysłem reżysera było nakreślenie jej w dość płaski sposób, aby mniej wybijała się przy bardziej charyzmatycznych bohaterach — czy też na tym etapie jest to wszystko, co może nam pokazać ta aktorka? Świetnie bawiłem się na „Pannie Julii" i polecam każdemu, by sam ocenił, czy młode aktorki — przy wsparciu bardziej doświadczonego kolegi i rewelacyjnego reżysera, przygotowując spektakl w ramach wolnego czasu — sprostały temu jakże trudnemu tekstowi spod pióra Augusta Strindberga.

Świetny spektakl. Znakomite kreacje aktorskie, świetnie oddane emocje i doskonała atmosfera sprawiają, że historia angażuje i skłania do refleksji. Minimalistyczna scenografia pozwala skupić się na relacjach między bohaterami. To przedstawienie zostaje w pamięci na długo. Zdecydowanie warto zobaczyć!

Spektakl wybitny, nie zapomnę go nigdy. Aktorka grająca Krystynę reprezentuje najwyższy poziom artystyczny, zatrudniłabym

Polecam! Poruszająca i prawdziwie zagrana historia. Dobrze jest oglądać taki teatr

Bardzo polecam - to był naprawdę dobrze spędzony wieczór. Świetny czas, świetny dramat i świetne aktorstwo. Trzymam kciuki za dalszy rozwój tego Teatru!

Niesamowity spektakl! Panna Julia zabiera nas w podróż po wachlarzu emocji. Zaczyna się niewinnie - lekkim flirtem z widzem, by potem przerodzić w prawdziwy ogień, który pali wszystko. Teatr Mansarda zachwyca warsztatem, przygotowaniem i rozmachem. Zdecydowanie warte zobaczenia!

Panna Julia, chyba przede wszystkim ponadczasowa, uniwersalna, a wystawiana w kameralnej atmosferze autentyczna i nietuzinkowa, przez co widzowi, pojawia się uczucie, niemal udziału w spektaklu. Gorąco polecam.

To już kolejne spotkanie z Teatrem Mansarda - po spektaklu "Pokojówki" poprzeczka była zawieszona bardzo wysoko. Jednak Julia Karpińska, Monika Sznajder i Daniel Misiewicz jak zwykle stanęli na wysokości zadania pokazując kunszt aktorski przez duże "K". Pełna sprzeczności i napięć historia zagrana w brawurowy i emocjonujący sposób jest świetną propozycją na wieczór.

Nareszcie dramat Strindberga w klasycznej postaci, bez udziwnień. Dziękuję reżyserowi. Za takie perełki kocham teatry offowe. A czy tematyka aktualna? Takie rozkminy przykładowe: Czy warto wchodzić do łóżka szefowej na wyjeździe firmowym (i co z tego wynika)? ; Czy w relacjach lepiej poddać się uczuciom czy racjonalnie zaplanować "związek partnerski"? Jak skutecznie wyjść z traumy? (Strindberg miał zawsze na biurku fiolkę z trucizną, ale Krystyna podpowiada inne rozwiązanie). A dla koneserów scena seksu na stole metr na metr. Śliczna, naga Julia (i pijana jeszcze). Warto wysączyć burgunda z piersiówki. Z tym że u Strindberga antraktów nie ma.

Pierwszy akt trochę mdły. Na upartego mogło by go nie być. Fajerwerki zaczynają się od drugiej części. Główni aktorzy bardzo przekonujący. Aktorka drugoplanowa kameleon umie zagrać wszystko. Ogólnie bardzo polecam.