Stany Skupienia

5 maja 2018 / godz. 18:30 / przestrzeń NCK

Spektakl dyplomowy studentów Wydzyału Teatru Tańca AST w Bytomiu

Pokaz premierowy: 4 listopada 2017 r. godz. 18.00, Bytomskie Centrum Kultury

Choreografia: Jacek Przybyłowicz

wykonawcy: Mateusz Bogdanowicz, Małgorzata Czyżowska, Kinga Duda, Paula Gogol, Dominika Gryz, Agata Jędrzejczak, Omar Karabulut, Karolina Kardasz,Wojciech Kozak, Katarzyna Koziorz, Paweł Kozłowski, Joanna Kremer, Oscar Mafa, Bartłomiej Mieszczak, Aleksandra Nowakowska, Paulina Nowicka, Izabela Perez, Anna Szpaczyńska, Nicol Wesołowska

asystent: Tobiasz Sebastian Berg

muzyka: Maciej Henel-Celis, Bartosz Malik

projekt plakatu, zdjęcia, wideo: Piotr Rymer

partner: Spektakl zrealizowany we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca w ramach programu Zamówienia choreograficzne 2017

Tancerzy stany skupienia:

• stały – ciało posiada określony, charakteryzujący się sprężystością i formą kształt;
• ciekły – ciało w normalnych warunkach grawitacji przenika przez pory i szczeliny napotkanych materii;
• gazowy – ciało rozprzestrzenia się bez ograniczeń i łatwo miesza z innymi lotnymi związkami.

Historie, których nigdy nie opowiedzieliśmy – Lubelski Teatr Tańca

5 maja 2018 / godz. 20.00 / Scena NCK

Choreografia i reżyseria: Simone Sandroni
Asystentka choreografa: Elvira Zuñiga
Światło: Grzegorz Polak
Dźwięk / wideo: Dariusz Kociński
Taniec: Beata Mysiak, Anna Żak, Ryszard Kalinowski, Wojciech Kaproń

Muzyka: collage
Produkcja: Centrum Kultury w Lublinie
Premiera: 28.09.2013

Spektakl prezentowany w ramach Polskiej Sieci Tańca 2018

Istnieją historie, których nigdy nie opowiedzieliśmy i takie, których lepiej byłoby też nigdy nie opowiedzieć.

Historie, które sprawiają, że w oczach odbiorców stajemy się wielcy, bądź dramatycznie kurczymy się.

Są chwile, kiedy czujemy potrzebę, aby coś powiedzieć, wyznać, ale opowieść pozostaje uwięziona w gardle oraz pomiędzy słowem zdolnym otworzyć wielkie drzwi a ciszą – oddziela je jedynie niewielka przestrzeń: jak mały kamień na krawędzi urwiska, który z powiewem wiatru lub pod ciężarem motyla, mógłby spaść w przepaść.

Cztery charaktery, cztery osoby „opowiadają” swoje historie: słowami, obrazami, ciałem i ruchem, w ciszy, nie zastanawiając się nad konsekwencjami.

Cztery różne osobowości, zbyt blisko siebie, zarówno w przestrzeni fizycznej jak i czasowej, przesiąknięte sobą nawzajem, walczą o uwagę i intymność.

Rozdrażnieni, jak na niedzielnym obiedzie rodzinnym, chcą znaleźć historię, której jeszcze nigdy nie opowiedzieli.

Z prasy:

[ … ] Sandroni przede wszystkim doskonale poznał – w trakcie długich i szczerych rozmów – wszystkich artystów LTT. I na takiej podstawie poprowadził z nimi pracę. Stworzył choreografię, w której nie tylko pokazał Beatę Mysiak, Annę Żak, Ryszarda Kalinowskiego i Wojciecha Kapronia takimi, jakich znamy z ich najlepszych spektakli, lecz także stworzył im możliwość pokazania tego, czego jeszcze w ich wykonaniu nie widzieliśmy. A przy tym potrafił cztery indywidualne popisy – bo każda z wykreowanych postaci jest rzeczywiście popisowa – połączyć w fascynującą kreację zbiorową. Nie tylko zresztą choreograficzną. Cała czwórka bowiem świetnie wywiązuje się z zadań stricte aktorskich, co w teatrze tańca jest rzeczą nadzwyczaj rzadką. Patrzenie na to, co robią na scenie, to czysta przyjemność, od której nie sposób oderwać się nawet na moment. [ … ]
– Andrzej Z. Kowalczyk „Kurier Lubelski”