Bolesław Pietraszkiewicz

Bolesław Pietraszkiewicz to gitarzysta i multiinstrumentalista kojarzony ze Starym Dobrym Małżeństwem, a także z nagraniami Małgorzaty Ostrowskiej. W repertuarze piosenki poetyckiej jego gitary nie pełnią wyłącznie funkcji rytmicznego tła. Uzupełniają główny akompaniament, wprowadzają dodatkowe barwy i pomagają budować napięcie między słowem a melodią. Doświadczenie zdobywane także w muzyce rockowej poszerza jego język wykonawczy: od delikatnej gitary akustycznej po bardziej wyraziste, elektryczne frazy. Na scenie działa przede wszystkim na rzecz zespołu, dbając o klarowność i dynamikę całej aranżacji.

Gitarzysta w składzie Starego Dobrego Małżeństwa

Bolesław Pietraszkiewicz jest wymieniany w koncertowych składach Starego Dobrego Małżeństwa jako muzyk odpowiedzialny za gitary. W zespole prowadzonym przez Krzysztofa Myszkowskiego spotyka się kilka równoległych warstw: główny rytm gitary i wokalu, skrzypce Wojciecha Czemplika, niskie brzmienie kontrabasu lub gitary basowej Tomasza Pierzchniaka oraz dodatkowa gitara, która może zagęścić harmonię albo dodać kontrapunkt.

Taki układ wymaga uważności. W piosenkach opartych na tekście zbyt wiele dźwięków osłabiłoby przekaz, zbyt mało zaś mogłoby spłaszczyć dynamikę. Pietraszkiewicz dobiera więc rolę gitary do charakteru utworu: w spokojnej balladzie może ograniczyć się do pojedynczych akcentów, w folkowym refrenie podkreślić rytm, a w bardziej bluesowym fragmencie wprowadzić szorstką barwę lub krótką odpowiedź na partię wokalną.

Doświadczenie poza piosenką poetycką

Ważną częścią dorobku Bolesława Pietraszkiewicza jest współpraca z Małgorzatą Ostrowską. Jego nazwisko pojawia się przy szeregu wydawnictw i materiałów artystki, w tym przy albumach „Przed świtem”, „Instynkt”, „Słowa” i „Gramy!”. To kontekst odmienny od kameralnej ballady: mocniej zakorzeniony w rockowej sekcji, pracy studyjnej i wielowarstwowej produkcji.

Kredyty do płyty „Przed świtem” pokazują szeroki zakres jego umiejętności. Pietraszkiewicz grał tam na gitarze akustycznej i elektrycznej, instrumentach klawiszowych oraz skrzypcach, a także pracował z loopami. Nie jest więc wyłącznie gitarzystą jednej stylistyki. Potrafi myśleć o aranżacji poprzez barwę, fakturę i nakładanie elementów, co później może wykorzystać w bardziej oszczędnym składzie scenicznym.

Czym wyróżnia się styl Bolesława Pietraszkiewicza?

Najważniejszą cechą jego gry jest elastyczność. Gitara akustyczna może wzmacniać rytm i ciepło zespołu, elektryczna – dodawać przestrzeń, wyrazisty akcent albo lekko rockowy kontur. Doświadczenie z instrumentami klawiszowymi i loopami sugeruje również wrażliwość na tło oraz strukturę utworu. Nawet jeśli na koncercie słychać przede wszystkim gitarę, sposób prowadzenia partii wynika z szerszego rozumienia aranżacji.

W muzyce Starego Dobrego Małżeństwa nie chodzi o popis techniczny oderwany od tekstu. Pietraszkiewicz wpisuje gitarę w opowieść: odpowiada na głos, wspiera refren, zostawia miejsce skrzypcom i basowi. Dzięki temu zespół może przejść od szeptanej zwrotki do pełnego, wspólnie śpiewanego finału bez utraty naturalności. To rzemiosło słyszalne szczególnie wtedy, gdy znany utwór nabiera na żywo nowej dynamiki.

Bolesław Pietraszkiewicz na żywo

Koncert pokazuje jego rolę wyraźniej niż studyjne nagranie. Dodatkowa gitara reaguje na tempo prowadzone przez wokalistę, akustykę sali i energię publiczności. Może dyskretnie podwoić harmonię, otworzyć refren szerszym brzmieniem albo wprowadzić krótką frazę, która łączy kolejne części piosenki. W repertuarze wykonywanym od lat takie drobne zmiany pozwalają zachować świeżość bez naruszania melodii znanej słuchaczom.

Pietraszkiewicz łączy dwa przydatne doświadczenia: dyscyplinę piosenki literackiej i wyczucie rockowej produkcji. Pierwsze uczy szacunku dla słowa oraz ciszy, drugie – kontroli energii i barwy. Dla publiczności oznacza to gitarę, która nie dominuje, ale potrafi zdecydowanie zmienić ciężar wykonania. Warto słuchać nie tylko solowych momentów, lecz także tego, jak jego partie współpracują z wokalem, skrzypcami i kontrabasem.

W jego grze spotykają się więc doświadczenia z różnych obszarów polskiej muzyki. Umiejętność odnalezienia się w rockowej produkcji, akustycznej balladzie i rozbudowanym składzie koncertowym pozwala mu dobierać środki bez schematyczności. Dzięki temu gitara może raz pozostać niemal niewidoczna, a innym razem stać się elementem, który otwiera aranżację i nadaje jej wyraźniejszy kierunek.