Bonga | Bilety Online, Opis, Recenzje | 2026, 2027

Bonga, także Bonga Kwenda, właśc. José Adelino Barceló de Carvalho (ur. prawdopodobnie 5 września 1942[1] w Kipri w Angoli) – wokalista i autor tekstów piosenek afrykańskiego nurtu muzyki pop. Jest Mulatem o korzeniach portugalskich i z Afryki Subsaharyjskiej.

Bonga wyjechał z Angoli, gdy miał 23 lata i rozpoczął karierę lekkoatletyczną. Był m.in. rekordzistą Angoli w biegu na 400 metrów. Trzykrotnie był mistrzem Portugalii – w 1967 na 400 metrów, w 1969 na 200 i 400 metrów[2]. Podczas mistrzostw Europy w 1969 odpadł w eliminacjach na 400 metrów, a po przejściu eliminacji na 200 metrów nie stanął na starcie biegu półfinałowego[1]. Zakończył karierę sportową w 1972.

Od tego czasu poświęcił się wyłącznie muzyce. Dość szybko stał się lokalną gwiazdą muzyki pop zarówno w Angoli jak i w Portugalii. Wydał ponad 30 albumów z muzyką śpiewaną po portugalsku jak i w miejscowych językach angolskich. Jego twórczość to mieszanina folku portugalskiego z rytmami semba i kizomba oraz elementów popu latynoskiego.

Bonga był zaangażowany politycznie w ruch wyzwolenia Angoli od władzy Portugalii i aktywnie włączył się w działania przeciw rządom Antonio de Oliveira Salazara, wykorzystując swoją pozycję znanego sportowca. Na początku lat 70. XX w. został zmuszony do emigracji, co splotło się z wydaniem jego pierwszego albumu Angola 72. Osiadł początkowo w Rotterdamie w Holandii, jednak w efekcie wydania na niego listu gończego przez rząd Portugalii, nie mógł osiąść na stałe w żadnym kraju, co zmusiło go do ciągłego przemieszczania się między Niemcami, Belgią i Francją, aż do momentu gdy Angola uzyskała w 1975 r. niepodległość. W tym okresie Bonga włączył do swojej muzyki elementy tradycyjnej muzyki semba i stał się jej najbardziej znanym popularyzatorem.

Nowy rząd Angoli w ramach projektu rewitalizacji tradycyjnej kultury tego kraju stworzył i dotował orkiestrę nazwaną Semba Tropical, która wykonywała utwory skomponowane przez Bongę. Sam Bonga żył w tym okresie w Lizbonie, Paryżu i Angoli, stając się coraz bardziej sceptyczny w stosunku do kolejnych rządów Angoli i starając się zachowywać równy dystans wobec wszystkich sił politycznych funkcjonujących w tym kraju.