SPEKTAKL TEATRU STAJNIA - LETNISKO’39 | Bilety Online, Opis, Recenzje | 2026, 2027

Przedstawienie pozwoliło głębiej się zastanowić co czuli mieszkańcy naszego miasta tuż przed wybuchem najstraszniejszej z wojen. Bardzo ciekawy pomysł z umieszczeniem różnych grup społecznych: harcerek, dorastającej młodzieży i dzieciaków, matek, lekarza. Polecam każdemu , bo to wspaniała lekcja lokalnego patriotyzmu. Dobrze że są ludzie którzy pielęgnują pamięć o przeszłości.

Spektakl zrobił na mnie duże wrażenie i skłonił do refleksji. Obyśmy nie musieli przeżywać takiej tragedii.

**„Letnisko ’39” – spektakl, który wzrusza i skłania do refleksji** Wczoraj miałam przyjemność obejrzeć spektakl „Letnisko ’39”. Przedstawienie dostarczyło mi wielu wzruszeń, a jednocześnie skłoniło do głębokiej refleksji. Spektakl składał się z luźno powiązanych scen ukazujących życie letników wypoczywających w Świdrze, będącym częścią mojego rodzinnego Otwocka. Bohaterowie zajmowali się codziennymi, z pozoru błahymi sprawami. Były rozmowy, zabawa, śmiech i beztroski wypoczynek u schyłku lata. Jednocześnie gdzieś w tle pojawiały się niepokojące wieści o zbliżającej się wojnie. Początkowo brzmiały jedynie jak dalekie echo, które nie zakłócało codzienności większości letników. Ten motyw bardzo mocno odniosłam do współczesnych czasów, również pełnych niepokoju i obaw o przyszłość. Sam pomysł przedstawienia wydał mi się niezwykle interesujący. W jednym miejscu i w konkretnym momencie historycznym spotykają się różni ludzie, jeszcze nieświadomi tego, jak bardzo za chwilę zmieni się ich świat. Końcowe sceny silnie oddziałują na wyobraźnię i wywołują ogromne emocje. Trudno było powstrzymać łzy. Aktorzy bardzo dobrze odegrali swoje role. Widać było ich ogromne zaangażowanie, staranne przygotowanie oraz pracę włożoną w stworzenie poszczególnych postaci. Na szczególne uznanie zasługuje pani reżyser. Przygotowanie tak licznej grupy aktorów, połączenie wielu scen i nadanie całości spójnego charakteru musiało wymagać ogromnej pracy, cierpliwości oraz zaangażowania. „Letnisko ’39” to piękny, poruszający i mądrze pomyślany spektakl. Pozostawił we mnie wiele emocji i jeszcze długo po zakończeniu skłaniał mnie do refleksji. Wyszłam z przedstawienia głęboko poruszona. Wielkie brawa dla pani reżyser oraz wszystkich występujących aktorów i tancerzy. Dziękuję za ten niezwykły wieczór. Życzę dalszego zapału do tworzenia nowych spektakli, na które z ogromną przyjemnością ponownie się wybiorę.

Spektakl jest wart obejrzenia drugi raz.

Jestem pod wrażeniem! Bardzo emocjonalny występ, który daje do myślenia! Gra aktorska bardzo profesjonalna, zwłaszcza młodzi aktorzy- rewelacja!

Wspaniałi aktorzy , oprawa muzyczna i emocje te , które powodowały uśmiech i potok łez ze wzruszenia kidy człowiek zdaje sobie sprawę jak cenne jest życie i pokój na świecie. Polecam serdecznie .Bardzo dziękuję.

Wspaniały wystep

Bardzo piękne i pouczające przedstawienie

Super❤️❤️❤️

To niesamowite, jak sztuka osadzona w historycznych realiach może być uderzająco aktualna dzisiaj – emocje bohaterów i motyw nagle przerwanego, bezpiecznego życia niesamowicie rezonują z naszymi czasami... Przedstawienie daje mnóstwo wiedzy o przedwojennym Otwocku i Świdrze, ich klimacie i historii, ale podaje to w tak poruszający sposób, że ogląda się to z zapartym tchem. Uważam, że ten spektakl powinien być obowiązkowo pokazywany młodzieży szkół ponadpodstawowych. Taka żywa, pełna emocji lekcja historii trafi do młodych ludzi tysiąc razy lepiej niż suchy tekst z podręcznika.

Zadziwia jednoczesna dlugość i wartoś monologów. Rzadko spoykana.

Pomysł przedstawienia dość ciekawy, natomiast jego realizacja i wykonanie pozostawia wiele do życzenia i niestety tutaj bardzo odbiega od standardów, do których nas przyzwyczaił teatr Jaracza. Natomiast jest potencjał i trzymam kciuki za dalsze projekty. Para tańcząca tango - genialna

Sama idea przedstawienia była bardzo ciekawa, ale niestety większość wykonania sprawiała, że czułem się jak na szkolnej akademii z lat minionych. Fatalna reżyseria nie pomogła amatorskim aktorom, którzy deklamowali swoje kwestie jak drugoklasiści na dzień nauczyciela. Większość kostiumów była naprawdę dobrze dopracowana, choć po scenie biegał też chłopiec w adidasach, co nieco psuło cały efekt. Oprawa muzyczna była dobrze pomyślana, ale w kilku miejscach po prostu nie zadziałało, jakby technik zapomniał włączyć utwór lub włączył go za późno. Scenografia była mocną stroną spektaklu, może dzięki swojemu minimalizmowi, ale z drugiej strony w tle mogliśmy "podziwiać" wygenerowane przez sztuczną inteligencję obrazki. Do oświetlenia brak zarzutów, do nagłośnienia kwestii aktorskich też. Podsumowując: drewniane, duszoszczipatielne, choć w jakimś sensie urocze. Czy żałuję, że poszedłem? Chyba nie, bo doceniam trud, jaki wszyscy włożyli w realizację tego przedsięwzięcia. Jednak wydaje mi się, że branie pieniędzy za bilety było jednak pewną przesadą.