Teatr Dojrzały „Kandydatki na żonę”, spektakl jubileuszowy wg jednoaktówki Andrzeja Dembończyka
reż.: Marta Lewandowska
obsada: Wiktor – Elżbieta Litwa, Zenon (wujek Wiktora) – Marek Duniecki, Zofia (ciotka Wiktora) – Alicja Szczepanik, Anna (panna na wydaniu) – Krystyna Janowska, Barbara (panna na wydaniu) – Jolanta Zawadzka, Celina (panna na wydaniu) – Hanna Tawrel-Szablewska, Zyta (panna na wydaniu, kuzynka Zofii) – Krystyna Janowska, Wojciech (służący Wiktora) – Alina Kamińska, Róża (służąca Zenona i Zofii) – Hanna Tawrel-Szablewska
Słowo o utworze…
To absolutnie nie jest sztuka o kimś z Państwa. Żadna z pań siedzących na widowni nigdy nie chciała „jak najlepiej” dla swego siostrzeńca czy bratanicy, podobnie jak żaden z panów nigdy nie pragnął „nieba przychylić” wnuczce czy wnukowi. No, ale w XIX wieku takie rzeczy się zdarzały. I mimo tego, że to opowieść o nikim z Państwa, trudno uwolnić się od myśli, że jej akcja równie dobrze mogłaby dziać się tu i teraz. W epoce Internetu, komunikatorów i serwisów społecznościowych, gdy nawet telefon musi myśleć za nas, świat wciąż pełen jest „dobrych wujków” i „życzliwych cioć”, które nie ustaną w wysiłkach, dopóki nie uszczęśliwią swojej, starannie wybranej, „ofiary”. Najczęściej – wbrew woli jej samej.
W „Kandydatkach na żonę” wyrok taki zapadł na Bogu ducha winnego Wiktora. Wuj Zenon i ciocia Zofia, z braku bardziej ekscytujących zajęć, postanawiają go ożenić. Obmyślają więc swoisty casting wśród panien na wydaniu, a do „finału” wchodzą cztery: trzy młodsze oraz kuzynka cioci – Zyta. Ta ostatnia wymagania ma skromne, za to wiek znacznie poważniejszy od pozostałych. Anna jest nieco zwariowana i kocha grę na pianinie tak bardzo, że ulubioną „Sonatę księżycową” zmienia w… słoneczną. Celina nie lubi rozgłosu, wszak w ciszy wyszywa się najlepiej, a bez szycia i haftów jej życie nie miałoby sensu. Barbara poflirtuje z każdym, choć na żadnym jej nie zależy, jak przystało na w pełni wyzwoloną malarkę. A jakby mało było komuś nadmiaru kobiecego bogactwa, jest jeszcze służąca o nieprzypadkowym imieniu Róża. I to dla niej Wiktor, w towarzystwie wybitnie niezdarnego służącego, corocznie odwiedza swoje natrętne – choć przecież „tylko dla jego dobra” – wujostwo. Czy to się musi dobrze skończyć?
…i autorze
Andrzej Dembończyk od kilku lat pisze scenariusze teatralne, które grane są przez amatorskie grupy w całej Polsce, tworzy też krótkie opowiadania, jak zaznacza – bez happy endów. Jego największą, artystyczną pasją pozostaje jednak japońska poezja haiku, którą publikuje w wydawnictwach polskich i zagranicznych. W 2015 roku wydał e-book „Kandydatki na żonę i inne scenariusze”, rok później tomik haiku „Jesienny deszcz. Autumn rain”, a w 2017 roku – zbór nowel „Schizofrenia, opowiadania o samotności”.
BILETY: 5 PLN
Recenzje i opinie: Teatr Dojrzały "Kandydatki na żonę"
Brak recenzji